24 maart 2012 | 3 reacties

Vol goede zin bezoek ik een Open Coffee: netwerken met een kopje koffie. Ik ben hier omdat een cursist van mij deze ochtend gaat pitchen. Hans deed bij mij een pitchtraining en hij gaat nu in praktijk brengen wat hij geleerd heeft.

Maar eerst zelf netwerken! Ik blijf even staan bij de ingang om het netwerktafereel in me op te nemen. Ik ervaar weer waarom ik een lichte weerstand heb tegen netwerkbijeenkomsten: mensen die enthousiast op iemand afstappen met uiteindelijk maar 1 doel voor ogen en dat is hun visitekaartje en indruk afgeven, zonder interesse te tonen in wat de ander te bieden heeft.

Ik loop alleen door de ruimte, op zoek naar aansluiting. Ik stap op een vrouw af en open het gesprek met de vraag of dit haar eerste keer is dat ze deze koffieochtend bezoekt. Ze is al eens eerder geweest. We raken in een geanimeerd gesprek en er is duidelijk sprake van wederzijds interesse en eerlijk contact. Plotseling wordt ons gesprek ruw onderbroken door een man die zichzelf voorstelt, ons zijn visitekaartje in de handen duwt en een verhaal afsteekt over duurzaam drukwerk. Tijdens zijn relaas dwalen zijn ogen al over onze hoofden op zoek naar een volgend slachtoffer. Net zo abrupt als hij kwam, is hij weer vertrokken. Behalve zijn visitekaartje laat hij ook een slechte indruk achter.

Terwijl ik met een collega trainer/coach in gesprek ben, mengt zich een oudere dame in ons gesprek. Ze informeert naar mijn naam en vraagt naar mijn visitekaartje. Verrast door zo veel aandacht overhandig ik hoopvol mijn kaartje. Een blik er op is voor haar genoeg om een heel verhaal af te steken over de uitstraling van een visitekaartje en het doorslaggevend belang daarvan. Ik begrijp dat zij mijn kaartje niet interessant genoeg vindt. De collega knipoogt naar me en naderhand legt hij uit dat de oudere dame er een handje van heeft de visitekaartje van de bezoekers af te kraken in de hoop dat je bij haar een kaartje laat ontwerpen.

Maar eindelijk is het dan zover. Een zestal mensen mag pitchen en Hans is als laatste aan de beurt. Ieder krijgt een minuut de tijd en de eerste begint zich zwetend door zijn tijd heen te ploeteren. De volgende kandidaten maken ook niet veel indruk, terwijl er duidelijk zoveel potentie in deze mensen zit! Eindelijk is Hans aan de beurt, ik ben heel benieuwd of hij in staat is de aandacht van zijn publiek terug te winnen.

Hans gaat staan, met een zelfverzekerde houding, glimlacht op zijn eigen speciale manier en start zijn verhaal. Direct verandert de energie in de zaal. Het wordt stiller en er wordt naar hem geluisterd. Omdat hij precies weet wat hij te bieden heeft en hij zijn onzekerheden thuis heeft gelaten. Hij weet wat hij zegt en hij heeft zelfs de lachers op zijn hand. Bingo, denk ik gelukkig. Het is zeker dat hij straks diverse nieuwe contacten zal leggen na deze pitch. En ik weet dat hij niet zal nalaten te vertellen wie hem geholpen heeft, want hij heeft ook een paar visitekaartjes van mij bij zich.

Dit noem ik nou echt netwerken!

Joke Norendaal

3 Reacties to “Netwerk theater”

  1. Ruud Engelbert says:

    Helemaal top! Leuk om te lezen en inderdaad raakt het de kern van netwerken.Echter het is wel belangrijk om echte gereaiseerde omzetten te meten en zo de juiste netwerkgelegenheden te bepalen.

    ()
  2. Begrijp me goed, Ruud, ik heb helemaal niets tegen netwerkbijeenkomsten. In tegendeel: ik juich het bestaan ervan alleen maar toe!! Ik denk echter dat er meer uit netwerkers gehaald kan worden. Dan wordt het netwerken nog leuker en effectiever!!!

    ()
  3. Petra Broek says:

    Zeer treffend en humoristisch geschreven verhaal!

    gr
    Petra

    ()

Laat een reactie achter

*